من مانده ام دل تنگی

دیروز را باهم بودیم

بی هیچ مزاحمتی و افکار پریشان و نگرانی

دوست داشتم فقط نگاهش کنم

اما تا میفهمید  رو برمیگرداند

از ته دل میخندید

دستش که در دستانم بود انگار دنیا مال من بود

کاش زمان به این سرعت سپری نمیشد

 دلم بی تاب بود

بی تاب در آغوش گرفتنش

عطر موهای خرمنش دیوانه ام میکرد

رفت با خنده ای بر لب

حال من مانده ام دل تنگی

عشق نجات دادن غریقی است که دیگر هیچکس به نجات ش امیدی ندارد...عشق، رجعت به آغاز ِ آغاز است، به شروع، به همان لبخند، همان نگاه، همان طعم، اما نه خاطره‌ی آنها، خود ِ آنها.

در گیر این نوشته ام شدید

 

خاطرات کودکی

این روزها پرم از خاطرات دوران کودکی

حضور در خانه خاله و شیطنت های کودکی و صدای داد و فغان خاله

چقدر زود گذشت

دیشب دوباره عکس های خانه خاله را مرور میکردم

اما با آخرین عکس 

دیگر خانه خاله صفای سابق را ندارد

چون دیگر خاله نیست

وای که چقدر دلم تنگ است

حتی برای داد و فریادهایش

کاش میشد زمان را نگه داشت

پینوشت: شاید خیلی نتوانند درک کنند چرا در روزهای آخر به دیدن خاله نرفتم اما داشتن تصویری از خاله قبل از بیماری در ذهن من بیشتر برایم مهم بود. شاید روزی دلم حتی برای تصویر روزهای بیماری اش هم تنگ شود اما خاله برای من همیشه سرحال و خوب بود و ماند

تصمیم دل

دل تصمیم می گیرد و تنها چیزی که واقعا اهمیت دارد، همان تصمیمی است که دل می گیرد...

وقتی کسی واقعا یکی را دوست دارد، حتی نمیتواند فکر ِ دوست داشتن دیگری را بکند.

رنگ

بیش از تمام رنگ هایت رنگ کاشی را

بیش از تمام لحظه ها وقتی تو باشی را

روزی زنی درعهد شاه عباس عاشق کرد، سرپنجه های روح یک معمارباشی را

آنوقت شعر و رنگ و موسیقی به هم آمیخت پوشاند اسلیمی تن عریان کاشی را

حالا دوباره اصفهان آبستن است ای عشق! تندیس زیبایی که از من می‌تراشی را

روح مرا سوهان بکش، چکش بزن، بشکن

بیرون بریز از من هواها را حواشی را

حل کن مرا ای عشق! ای تیزاب افسونگر! ذرات روحم تشنه هستند این تلاشی را
از نغمه ها آوازهای زنده رودت را

بیش از تمام رنگ هایت رنگ کاشی را

در آن نوبت

در آن نوبت که بندد دست نيلوفر 

به پای سرو کوهی دام.

گرم ياد آوری يا نه ، 

من از يادت نمی کاهم؛

تو را من چشم در راهم

شباهنگام 

عجیب این اشعار فکر و زبانم را درگیر کرده 

بی هیچ دلیلی

امشب بدون هیچ دلیلی خواستمش

با تمام وجود آرزو میکردم که ایکاش در کنارم بود

وقتی که حس وجودیم رو بیان کردم گفت

من رو نخواه

تمام دنیا بر سرم آوار شد

ایکاش چنین حرفی نمیزدم

من عاشقانه دوستش دارم
او عاقلانه طردم میکند
غرور او

حتی از حماقت من هم احمقانه ترست
 

  

خواستن

امروز مملو از حس خواستنم

میخواهم که باشم

در تمام لحظات

در تمام رویاها

میخواهم که داشته باشم

میخواهم که کنارش باشم

میخواهم که بخواهتم

از روزی که دیدمش رنگ و روی دنیا عوض شده

زندگی هدف دار شده

بی هیچ دلیلی در تمامی تفکراتم وجود دارد و تصمیم گیری هایم با اوست

میخواهم که بداند

میخواهم که باور کند

پی نوشت: خیلی وقت پیش میخواستم که یک بلاگ داشته باشم اما به دلایلی نشد ولی امروز این اتفاق افتاد و مسبب این امر همین حس خواستن بود